Ѓаволи свиреле на школки од пена,
над гребените – во шапка од магла.
Ги рапслеле морето и песната,
а во јазикот – изгубена парабла.
Папагалот си шепнел сам на себе,
„ја излажав бурјата со песна!“
Но сонцето шепоти друга шема –
со ѕвезди протрчува над тесна
пукнатина на небото.
Низ таа цепнатина
се стркалаа дрвја што пеат
и китови со трска свирена,
а морнарот, врзан ко карта стара,
бара компас во трепетна месечина.
No comments:
Post a Comment