Петров, човек со шапка од змејова кожа,
се наведна да ја врзе врвката –
но подот не беше подот туку езеро од стаклени галеби.
Тие го прегрнаа со крилја
и го однесоа во соба што нема ѕидови.
Таму, врвката му збореше:
„Петров, не сум јас што се врзува –
туку ти што се разврзуваш.“
А низ таванот, кој од срам се повлече,
се појави сребрен чад од шепоти.
И толку.
(Ако не броиш што рекоа сенките.)
No comments:
Post a Comment