Ко фурија упаѓам утепан у падот кон бескрајноста,
ко турпија упорна уморно ја изгребувам трајноста.
Сурија тапани тропаат, сокривајќи ми ја јасноста.
Ѓурултија и траор тромо ми ја подгреваат јароста.
Возвишени вивнати воздишки ѝ го поткреваат здолништето.
Мора, барем, за нешто да ѝ се подобри гледиштето.
Полето си го ожнеа, сал ми го остави стрништето
и - на валканата метална река (славјанска) - лежиштето.
Сека зима вака здивот ми замрзнува
и уште една реска во времето трзнува;
сека секунда со различна секавичност ни збрзнува,
ама уште еден ист јазол пак кон гробот ни се врзува.
Shall I compare thee to a summer's day? No, summer's day is not a bitch.
![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjPiFebPtFs_VjnLxuCh2VcsVzKsZRVVuHpi30Opui4eUYUQBkVzj9iCSd-FHNDdP3PQpov9Vpw1w93xsysKO7OAh1_uSyAGF5lIGbyiA9juLaNFNjRUaJoI0YvrRjy6Q4nJC3PoWORP-A/s760/general+war.jpg)
Генерал Војна (автор: Магнус)
11/01/2022
МИНЛИВОСТ
06/01/2022
ШОК ВО ВОДАТА. БЕГСТВО
Со палимпсести си ја палам свеста,
низ рески посетувам нови места:
дознавам за туѓи бескрајни детства
и за - на возбудливи случки - следства.
Кормилото си го вртам по мој терк.
Сетилата везден за шок се на штрек;
шок - среде предвидливостите на претек,
за да ме оддалечи од овој век.
Ако не е достапно друго средство,
самотијата е солидно бегство,
нудејќи можност за секакво дејство,
како судоку... Или полјоделство...
Subscribe to:
Posts (Atom)