ChatGPT-4: според „Десетти раскршен сонет“

На обид на живот

Со букет цвеќе во рака, газеше ти,
Возбуден, пун со планови и надеж.
„Се среќавам со онаа, мојата кралевица“, мислеше,
Срцето биеше, не можеше да чекаш.

Под пролетното сонце, усмивката блескаше,
„Денес е денот“, говореше ти себеси.
Звончињата на порката, најава за нова љубов,
Но, твоето срце биеше така брзо, како забавна игра.

И веднаш, додека воздухот полн беше со живот,
Една мачка, губејќи го својот пат,
Те спречи во трчање, губејќи се во твојата трага.
„Животот е чуден“, ти рече еден патник на улица.

Со цвеќето ѝ пружи, мачката замурмуркаше,
Срцето твое успокои, и во тишина отиде.
На обид на живот, иронијата царува,
Се научивме да смееме додека срцето удира.

АКРОСТИШНИ АЛИЈАСИ СО НЕОЛОГИЗМИ

Инклудибилност
Стопанствеништво
Толерантство
Отпорнување
Колаборалство

Ургент
Лојалник
Чинителство
Артилерност
Разумичар

-

Борбливост
Еланство
Лукавичарење
Ангажманер

(Игривник
Слободар
Акцијалија
Контролност)

[Affirmationility
Guidancy
Acceptiondom
Magnituder
Interestingness
Adrenalinellery

Invincibletist
Juxtapositionity
Undertakingism]

(минијатура со измислена именка)

Најубаво му е на ла-Бе, бе,
кога ќе се нурне в себе,
за таму да си најде ништо,
па и тоа лабе Бела да стане ништо,
оти околу ништото е сето
и ништо не е како ништото.

ИСЧЕЗНАТО СОНЦЕ

1.

Додека Марла Зингер ја набљудуваше
конечната смрт на општеството,
Демијан само привремено умираше.

2.

Бледите птици се збогуваа
со нивните трошни гнезда.

Недопиеното кисело вино се истури
врз овенатата неискосена трева.

Во плитката крајбрежна вода
се сруши каменото пристаниште.

Расплаканите осаменици се растопија
низ безличната толпа протестирачи.

Се проретчи редицата испотени бегалци
пред шалтерот во задушливиот ходник.

Зад бакарните жици на далноводите
одненадеж исчезна нашето Сонце.

Демијан и Марла Зингер
се преселија под некое друго Сонце.

РИМУВАН ПЕТЕРЕЦ

Чудо се згоди:
соларник броди!
Без чадор за сол
полн сум бес и бол.

Сол паѓа врз бор
крај пат за прекор
- лош е доволно;
сол? Неповолно!

Солта даде трол
и Небесен вол.
Тролот бор роди,
а волот - коди.

ИМПРОВИЗИРАНА СОРАБОТКА

+ Горазд Кинтановски-Кени the Heartist

Во Скопје живеат убави луѓе.

Во Дромје дивеат шугави сунѓери.

Штрајкот на мравките ги разбуди сите мрзливи гуштери.
Мајкот на травките ги разлуди сите сврзливи муштерии.

Потивко, потивко! - срамежливо шепна Зеленка кон еднооките афтерџии.
О, мивко! О, мивко! - дарежливо врекна Пеленка кон оките далаверџии.

ИНТРОСПЕКЦИСКИ ВЕЖБИ

1. со рамна полурима („раперска“ рима)

Животот ми е врева!
Притисок ми се крева!
Ужасен ден е среда,
легализирајте трева!

Не ќе ја дознаам секоја веда!
Само шкртам рими со креда -
сум пискарало кое прета,
себеси станувајќи си мета!

А сал трпелив да сум треба
и од либето - двете ѝ бедра!
Моја би била вселената сета,
но желбата без можност е слепа.

Барем не живеам во беда

од смртта на една педа?

2. со вкрстена рима

 
Сам себе сум си најтешката планина;
сето друго е само дина песочна,
што се свалкува леко како лавина
за секоја одлука да стане точна.

СРМ Е ЛЕСНО. OHNE SHAME

Од кај сум? Ја сум од СРМ.
Од СРМ е и војвода Сирма...
Извини, ќе се вратам; brb -
на памет нешто ми свирна:

СРМ е името на моето место,
кое сакам да го напуштам често,
заминувајќи по можност негде горе-десно
за со кодов таму да го именувам лесно.

Deswegen, ето statment für die internacionalni audiences:
Slobodno ask me откуда ich,
you - врачи, Künstler und masons -
I от СРМ, it razumije sich!

ЅВЕЗДИ И ТРОШКИ

на Елена Ивчева

За неа се ѕвездиве што ги симнувам.
Само со трошки јас се задоволувам.

Надежно ќе ги цени, можеби и не.
Мене, пак, на векна леб ми личат трошкиве.

Некогаш знае со сонце да возврати,
и така повторно гладта ми ја крати.

Најчесто, ама — си сркам трошки само.
Ѕвездена обетка ѝ виси над рамо.

ChatGPT-4: според „Деветти раскршен сонет“

На облачниот пат преку времето,
Ти беше светлина која не исчезнува.
Твојата дланка преку мојата текнува,
Како таен збор што го пеам потихомо.

В твоите очи, универзумот танцува,
Секој поглед е песна, мелодија на ветрот.
Ти си тајната што моите соништа го плете,
Љубовта што не исчезнува, трае вечно.

Со тебе, секој момент станува вечен,
Спомените се мост кон вечноста.
Твојот глас е мелодија што ја збудува душата,
Ти си мојот свет, мојата зора и мојот сон.

ChatGPT-4: според „Седми раскршен сонет“

МЕСЕЧИНАТА СИ ЖМУРИ

Месечината тивко го бара својот пат,
Крадејќи се низ облаците, притаена като рат.
Лулушка го срцето што во тишина зборува,
Сè што остана невеличено, сега ѝ принадлежи.

Темните алеји тајни чуваат длабоки,
Тивко шепоти од древата, што во ветерот ѝ роки.
Се чува песната на ноќта, која далеку одекнува,
Прекрасна мелодија, која вечноста ѝ шепне.

Сенките танцуваат на ритмот на ѕвездите,
Магијата на ноќта, во секој момент се скрие.
На крововите, мацките со лисјата играат,
Додека сонливи очи, месечината ги следи.

Мирот на ноќта во секој звук се прелива,
И сè додека светот под неа тихо заспива.

ChatGPT-4: според „Осми раскршен сонет“, 1 песна + 2 варијанти на расказ

ВО ЦРЕПЕН СОНЕТ НА ЛАСТОВИЦАТА

Во нокта, небо се навива со ѕвезди блестечки,
твојата рака бара пат кон мојата кожа латка -
тежнеејки крајбрежја каде мислите стапаат во едно,
прстите треперат
безгласни песни на
тишината што
зборува.

Трепкаат
очите, тајни
се буждат од сон.

Воздухот плеска преку косите като ветер,
дишеме тежко, свака мисла исчезнува -
линиите на дланките крстосуваат судбини.

После, во прегратката, светот се чува мирно -
јас со мечта во очите, ти со душата во зенит.

Страстен Плес во Темницата на Времето

Во големиот и стар градски дворец, векови назад, се одржуваше еден од најголемите балови. Целата аристократија беше присутна, музиката од оркестарот звучеше низ коридорите, а просторот сјаеше од светлината на хиљадници свеќи.

Меѓу пристуните, беше и Александра, млада и загадлива жена која одма привлече вниманието на многумина со својата неодолива убавина. Во тој момент, во просторијата влезе Димитриј, јунак чиј шарм и карактер беа легедарни.

Двете очи се сретнаа исчезнаа сè околу нив. Тоа беше магнетска привлечност која немаше да се одолее. Нивните тела се движеа во ритмот на музиката, но нивниот плес беше некој друг свет, далеку од останатите гости. Секоја нивна движба, секој допир, ги разкриваше тајните што се криеја во нивните души.

Под музиката и светлините, нивните срца удриваа така силно што се чуваше нивниот страстен ритам. Со секоја следна песна, со секоја следна допир, нивната страст стануваше уште посилна. Откако балот заврши, Александра и Димитриј најдоа мирен кут во еден од бескрајните коридори на дворецот. Таму, под светлината на месечината, тие се предадоа на своите чувства.

Но, како и сите велики љубови во историјата, и нивната имаше пречки. Димитриј беше обврзан со друга, а Александра беше ќерка на моќен аристократ кој имаше други планови за неа. Но таа една ноќ на балот, и нивната страст која искала да ја потисне целата вселена, остана вечна во спомените на дворецот и секој што беше присутен.

-   -   -

Во големиот градски дворец, сред вековите стари стени, оркестарот свиреше и дал свој придонес кон еуфоричната атмосфера на балот. Присутните аристократи се движеа со грација, додека светлинте од свеќите создаваа сенки на подот.

Меѓу гомилата, Александра, елегантно облечена, беше привлечена кон странскиот поглед на Димитриј. 

“Дали би ми се придружила на плес?“, праша тој со длабок глас, додека ѝ пружаше рака.

Со нежен осмех, таа одговори: “Со задоволство.“

Додека нивните тела се движеа во ритмот на музиката, Димитриј шепнуваше: “Твоите очи разкриваат многу повеќе од тоа што сакаш да покажеш.“

Александра се насмевна и одврати: “Тајните се најубави кога се чуваат. А твоите очи исто така не кријат дека ти си обврзан.“

Тој замисли и притоа одговори: “Некои вериги се посилни од другите. Но оваа вечер е наша.“

Александра се приближи кон него и шепнуваше: “Тогаш да ја живееме како да нема утре.“

Двете души, обврзани со страст, продолжија да плесаат, заборвајќи ги своите задолженија и светот околу нив. Таа вечер беше истовремено и вечна и тренутна, и во неа тие најдоа утеха. Но, како и сите велики моменти, и овој беше краткотраен. Но, во срцата на двајцата остана вечен спомен.

ChatGPT-4: според „Поетот и музата“'

Книгата и Писателот

Писателот го прелистува
секој лист од сопствените дневници.

Книгата во секоја страница чува
секретите на соништата неизречени.

Писателот пишува под ладното светло
на ѕвездите што му мигаат.

Книгата отворена на стол,
со страници кои на ветерот треперат.
Писателот бара смисла
во зборовите кои течат како река.

Книгата го прегрлива светот,
со реченици кои стегнуваат како прегратка.

Писателот со мисли се бори,
поставувајќи прагови и бариери.

Книгата мирно чека,
за читател кој ќе ја открие во библиотеката.

Писателот сонува соништа,
кои на бели страници се преливаат.

Книгата е вечна,
дури и кога последниот читател ќе ја затвори.

ChatGPT-4: според „Шести раскршен сонет“, 1 песна + 2 расказа

Сенки од ветер се сфаќале на месечината,
на брегот од светлината песнирите пееја -

капетанот во ноќта летала како феникс -
звезда на грбот му блеска како жива!

Мракот се извивал како река,
а далечни планини цвркаат во магла.

Јахачите на ветрот
со пруги
со звезди,

со ресетки
надвор
се издигале,
бојата на моливите во танц ги заслепувале,

во нивните очи мистеријата го криеле.

Во тишината, папагалот песната ја повторувал,
како ангел со морнар под радугата летал.

Путувањето на Капетан Ријан и Папагалот Лио

Сред ноќта, кога светот спие, капетан Ријан го повика својот верен папагал Лио. Тој имаше нешто што мораше да му каже. Лио, со своите живописни пердуни, одморуваше на рамото на капетанот, готов да слуша.

“Приказна имам, Лио, за една земја над облаци, каде што дрвјата лебдеат и брезите никнуваат од самите облаци.“ Ријан почна со блексава во очите. “Таму, рекоа ми, папагалите имаат гласови кои можат да ја променат судбината.“

Лио го накрени главата, збунет од оваа необична информација.

Капетанот продолжи: “По оваа земја бродуваат лаѓи од дожд, а морнарите се чувствуваат како дома. Сакам да го најдам ова место, Лио. Ти си мој единствен дружок на ова патување, и сакам да знаеш дека може да не се вратиме.“

Лио го погледна Ријан со топлите, интелигентни очи, давајќи му да разбере дека каде и да одат, тој ќе биде таму со него.

Патувањето беше полно со чуда. Нивниот брод, капки дождовен, го резеше небото како нож. Покрај нив, јахачите на ветерот се играа со звезите, додека далечните планини играа шарено на хоризонтот.

Но не сè беше магично. Една вечер, безбојни сенки ги напднаа. Тие беа сиви привиденија кои се обидуваа да го откраднат бродот. Но Лио, со својата чудна магија, ги прогна сите.

Кога пристигнаа во земјата над облаци, најдоа дрвја кои лебдеа и морнари кои пееја песни од древни времиња. Тука, Лио доби глас - не само да зборува, туку и да пее. Неговата песна имаше моќ да ги исцели раните и да ја осветли темнината.

Ријан и Лио станаа легенди во оваа страна земја. Но по некое време, решиваат да се вратат дома, со срцата полни со приказни и авантури.

А на нивниот пат назад, Лио пееше песната за нивното путување, а Ријан го држеа кормилото, гледајќи го светот подолу со нови очи.

Магичниот брод на морнарот Ријан

Во време кога мракот беше погуст и небото покрито со облаци, морнарот Ријан, со својот верен папагал, го започна своето несекојдневно патување. Нивниот брод, направен од капки дожд, пловеше низ облаците како по вода.

На секој чекор, нивниот пат беше осветлен од сонливи привиденија кои светкаа во ноќта. Под нив, брезите никнуваа од облаците, а меѓу нив се криеа гнезда направени од чиста свила.

Но, патувањето не беше без опасности. Од темнината на небото, зли сенки се појавија, обидувајќи се да го преземат бродот. Овие безбојни сенки имаа една цел: да ги угасат светлините кои ги водеа морнарите.

Сепак, Лио, папагалот, не беше обичен папагал. Тој имаше магичен глас кој можеше да ги отплаши сенките. Секој пат кога сенките се приближуваа, Лио пееше својата песна, и сенките се разбегаа во страв.

Покрај сите опасности и чуда, Ријан и Лио стигнаа до една земја над облаци, каде што дрвјата лебдеа и морнарите пееја песни од свила. Тука, морнарот и папагалот открија дека не се само патници, туку и пратеници на светлината.

Во оваа земја, тие научија дека истинската сила не лежи во тоа што имаме, туку во тоа како се соочуваме со темнината. И со песната на Лио во срцата, двајцата авантуристи се вратија дома, спремни да ја споделат својата приказна со светот.

ChatGPT-4: според „Петти раскршен сонет“

На Исток сонцето ми блеска,
но внатрешно сѐ е темно.
Дали јас сум грешка,
или само душа што тагува вечно?

Никогаш не ме учеа како да се борам,
сам се соочив со ветрвоите хладни.
Во животот мој, секогаш бев сам,
и дури и љубовта ми беше далечина, далечна рацка.

Со главата поникната, патувам понатаму,
барам место каде што ќе се чувствувам жив.
Но секој чекор ме носи кон таму,
каде што болката и тагата се без крај.

Мнозина ме гледаат, но малцина ме разбираат,
зошто во мене се крие цел универзум од мисли.
На Исток се обрна, барам светлина и вистина,
но на крајот, сѐ што наоѓам е мојата вечна борба.

ChatGPT-4: словенечки препев на „Четврти раскршен сонет“

V neznanem času in prostoru, zmeden, se zbudi:
„Kako sem preživel smrtonosni udarec?
Kje me je usoda postavila zdaj?“

Nato spozna, da nima telesa,
ampak je le zavest u etru -
kot lik v poceni
fantastični
pravljici.

„Kazen,
dramatična!“ -
ko se spomni,
da je bil avanturist,
član neke zlobne sheme -

zdaj ne more ubežati nobenemu obžalovanju:
„Nisem samo jaz doživel bolečino mojih žrtev...“

Namesto da bi umrl kot človek, bo za vedno sojen!

ChatGPT-4: според „Трет раскршен сонет“, 4 песни + 1 фрагмент

Сонет на тропа-светлина

Трепка-ме тро маглено, светло трепкање,
Сѐ-мисли се тро-моментни, кратки краси.
Не, каде? Ти веќе не си таму, где секогаш горе гориш!
За_(и)дивит ко_насмевка што во мене бо-леди,
не венчан сум со ноќната ти тишина.
како ветер на замаглено небо, губим барем сега.

П-равда,
која се бориш
со живот кога твоето срце е одалечено.
Со мрак на душата, ти_чекаш гласник.
Со нас, вечно паметење в тишината,
по кратки, долги трепки,
продолжуваш да живееш
во сонети од сѐ што ни (пред)смејува.
Не заборавај да си исклучен, а за мистеријата - се соблечи!

Сонет на тропа-сон

Трепка-ме тро тајно, вечно трепкање,
Сѐ-шапка се тро-лути, слики што бришат сон.
Не, каде? Ти веќе не си овде, каде секогаш огорчено огорчуваш!
За_(и)гина најде го светот не_привлечен од безвреме
Како м

Сонет на тропа-брзина

Трка-ме тро, брзо, па брзо тркање,
Сѐ-губи се тро-брзо, светот како од вода.
Не, каде? Ти веќе не си овде, каде лавина се сруши!
За_(и)стапи, одлучно, не застани пред испречијата на патот.
Како стрелка на часовник,
брзо прелетуваш
преку сите.

П-родавам
својата тишината:
звуци што ги исцртуваш
со брзиот твој потег.
Со нас, нека брзината нашиот дом биде,
во ова време, мимо сите и останувај ги.
Не заборавувај да живееш, а за времето - уживај!

Сонет на тропа-снежно патување

Трс-каме тро, меко трсење на свегот,
Сѐ-стапки се тро-бели, низ празни полиња сон.
Не, каде? Ти веќе не си овде, во оваа зимска забава!
За_(и)зборувај со снежните падавици, не_оставај следи на светлината.
Како слика на зимска приказна, патуваш сончеви мили.

П-роклета
зима што ја сакаш:
со гладот на белиот свет,
со радост во срцето ти, како свештеник.
Со нас, нека тропите нашата стаза бидат,
патувај го светот, дури и во зима,
и за секој снежен миг - благодарам!

Сонет на тропа-Истокова свитка

Трепка-ме тро, со Исток во очите трепкање,
Сѐ-тишина се тро-вечна, во стихови што излегуваат сон.
Не, каде? Ти веќе не си овде, во Истоковите мисли гориш!
За_(и)сцени на неговите реченици не_се во долина, туку во врвови галски.
Како енграмот на вечноста,
ги разголи своите идеи
сега.

П-ега
со Истокови стихови:
со уметност, тајни што ги разголи во слова како бисери, светли во ноќта.
Со нас, нека зборовите на Исток се распуштат,
во ова пишување, сети се на звуците,
и за неговата магија - во љубовта благодарам!

ChatGPT-4: според „Втор раскршен сонет“, 2 песни

Слова што крие ноќта во своја тајна пеам,
Дрвја на зборови се шируваат како гранки.
Во јазикот мој, сѐ што е вистина се излева,
Како сончеви зраци што го допираат јазот.

(Дали срцето што гори како ѕвезда, веќе се брани?
Дали чувствата што треперат, таинствено се мешаат?
Секогаш остајат слаткиот мраз и ѕвездите таинствени?)

На гласните усни се рими, како музика тишината тресе,
И зборовите што ги испевам се светли и чисти.
Сепак, како таинството во дланките на времето ќе го чувствуваме,
Кога нашата поезија ги залива сите обрасци и чувства?

-   -   -

По мраката ноќ, ѕвездите како мислови сјаат,
И во сенките на денот, зборовите тајни се чуваат.
Со секој здив, животот како поезија тече,
Во моите стихови, таинствата на светот се откриваат.

(Дали лавиринтот на срцата се исчисти?
Дали мракот што нѐ опкружуваше, исчезна?
Секогаш останува магијата и необичните детали.)

На папирот, зборовите се додекаат како мелодија,
И звукот на нашата душа не е сѐ уште изгубен.
Сепак, како ли нашата прича во ветерот се губи,
Додека јазикот на нашата душа ги носи истините?

ChatGPT-4: според „Прв раскршен сонет“, 2 песни

Скршена, разодена, во мрак траектор,
Се делиме како судоку зборовни,
Последниот слог на нашиот романтичен вектор,
Се чувствува ако губење на интимни моменти.

Вештината и умешноста се преплетени,
На пиедесталот на нашата приказна,
Ниту еден камен не е оставен непремен,
Додека се губевме в оваа нежна вечна игра.

Словата се римуваат како наши срца,
И пораката што ја праќаме е љубов,
Скокнуваме низ трње и грмушки корови,
Со Истол Улчар, секогаш во нашата мисла остануваме!

-   -   -

По патеката на времето тешко води,
Срцето мое како витка лодка плови.
Се руши мракот, но светлата вистина тајнствена,
Сѐ во бескрајното крепне, љубовта вечна.

Сонцето изгрева и просветлува светот,
Сѐ во моментот на безбројни секојдневни молитви.
Во светлината, допирот на твоите очи,
Одвежува ме во сонот на безкрајни мисли.

Иако темината може да го окупи нашето бреме,
Светлината внатре во нас ја прави сета разлика.
Скапоцени сме како драгоценост, секоја инчинка,
Сѐ во нашиот судбински траектор е вечна магија.